Pamflet: naar een inclusieve stad in stedelijk niemandsland

Lieverdje Niet te koop! Leave a Comment

Als we de bestuurders en de woningbouwcorporaties hun gang laten gaan, zal segregatie (tweedeling: de kloof tussen arm en rijk) en gentrificatie (verdrukking: het wegsaneren van armen uit de binnenstad ten behoeve van kapitaalkrachtigen en de toeristenindustrie) de sociale functie van deze stad, en die van alle andere middelgrote tot grote steden in dit land, onherstelbaar beschadigd worden. Algeheel verzet en gezamenlijke actie is wat ons nog rest.

De inclusieve stad als sociale katalysator

Stedelijke groei is afhankelijk van de concentratie van verschillende vormen van industrie, kapitaal en (wereld-)handel, met een continue behoefte aan en de capaciteit voor grote groepen werknemers van verschillend niveau en achtergrond. Een stad heeft daarmee ontegenzeggelijk de belangrijke maatschappelijke functie om arme en berooide mensen op te vangen en van – permanent! – onderdak en voedsel te voorzien. De steden die dit goed weet te regelen zijn de steden met een toekomst.

Onkundige bestuurders als moderne kwakzalvers

Een gezonde stad zorgt ervoor dat alle mensen een eigen leven op kunnen bouwen. We zien de opvang nu bijvoorbeeld ook gebeuren, zij het op problematische wijze, met het onderbrengen van asielzoekers. De stroom van asielzoekers wordt door de politiek en in de media tot enorme en onvoorziene proporties opgeblazen. Maar het probleem zou niet bestaan, als de politiek en de woningbouw zich aan haar maatschappelijke taak had gehouden, simpelweg door te zorgen voor meer dan voldoende sociale woningvoorraad en flexloze arbeids- en wooncontracten.

De mens ontworteld: continue flex in stedelijk niemandsland

Nu worden economisch onzekere bevolkingsgroepen als studenten, werklozen en asielzoekers bij elkaar gezet, in tot tijdelijke woningen omgebouwde, slecht gebouwde en ziekmakende kantoorcomplexen. En daar bovenop ook nog eens zonder enige vorm van woon- en bestaanszekerheid, doordat men een tijdelijk- flex- of antikraak-contract moet ondertekenen. En dit wordt dan door onze bestuurders als de moeder aller oplossingen gepresenteerd?

Maar het komt vast goed met vastgoed. Toch?

Wij zijn niet gek! De flexibilisering van de woonmarkt, arbeid zorg en zelfs de openbare ruimte zijn geen sociale oplossingen, maar economische. En staan allemaal in dienst van de uitverkoop. De privatiseringsgolf die sinds de jaren negentig is ingezet is niets minder of meer dan dat. En nu is deze stad aan de beurt.

De stadsbestuurders kiezen simpelweg niet meer voor de mensen, maar voor het geld. Geld komt echter niet vanzelf, daar moet iets tegenover staan. En dat is al sinds jaren de vastgoed in deze stad.

De stad wordt verpatst en haar bewoners verbeurd verklaard.

Armoe is geen keuze, maar een gebrek aan sociaal kapitaal

Armoede is geen keuze, was het maar zo! Hulp geven aan armen is dat daarentegen wel. De hulp aan de armen en kanslozen wordt echter constant weggezet als een vorm van uitzonderlijk altruïsme, een vooral zeer kostbare daad van solidariteit. Terwijl het niets minder is dan een onmisbare economische noodzakelijkheid voor deze stad!

Zonder middenstand de stilstand: einde van de leefbare stad

Zonder armenzorg en daklozenopvang, zonder werklozenbegeleiding, integratieprojecten en verslavingszorg, zonder studiefinanciering en zonder goede huisvesting. oftewel zonder een realistische financiële en sociale ondersteuning voor iedereen en permanente investeringen in de lokale economie, verdwijnt de kwetsbare balans tussen wonen, werken en recreëren, zal de stad uiteenvallen in gesloten wijken van superrijken en kansarmen en verdwijnt de middenstand waardoor de economische motor uiteindelijk zal stilvallen.

Helaas is dit niet een of ander dystopische toekomstvisie! Dit gaat over wat er op dit moment al aan de hand is!

Oproep tot eigen weerbaarheid en gezamenlijk verzet!

En omdat de bestuurders en woningbouwers niet meer willen luisteren is actie noodzakelijk om een daadwerkelijke halt op de uitverkoop te forceren!

Als we niet nú een halt toeroepen aan de roofbouw en uitverkoop zal de stad zoals we die kennen ophouden te bestaan. Daarom is het zo belangrijk om samen te blijven strijden! En waar dat nodig is of het mogelijk is de stad opnieuw op te bouwen, om daar binnen de eigen waarden met deze nieuwe ruimten aan te tonen hoe het wél kan en wél werkt. Terwijl we onvermoeibaar de bestuurders blijven zeggen:

De stad is niet te koop!
De stad is van haar bewoners!
De stad is voor haar gebruikers!
De stad is ons leven!
Wij zijn de stad!
De stad heeft recht op ons!
Iedereen het Recht Op Stad!